در رابطه با جیره بندی بنزین در
ایران که اعلام شد قرار است از
سوی دولت آقای احمدی نژاد به اجرا
گذاشته شود لازم دانستم موارد زیر
را متذکر شوم:
1- در ابتدا دولت فعلی باید دلیل
کافی برای این امر داشته باشد چرا
که جیره بندی بنزین آن هم در کشور
ثروتمندی مانند ایران که خود جزو
بزرگترین تولید کننده های فرآورده
های نفتی در جهان است برای همگان
جای تعجب دارد. در حالی که ایران
درآمد نفتی بالایی دارد ( هر بشکه
نفت ایران حدود 70 دلار است)
2- جیره بندی بنزین در ایران که
این محصول را وارد می کند می
تواند آسیب بسیار جدی و جبران
ناپذیری بر اقشار کم درآمد جامعه
داشته باشد. چرا که بسیارند
رانندگانی که نان شب خود را صبح
تا غروب از طریق مسافرکشی به دست
می آورند و قطعا با افزایش قیمت
ناشی از کمبود عرضه این محصول با
مشکلات سرسام آوری مواجه خواهند
شد.
3- آقای وزیر محترم نفت باید به
مردم توضیح دهند که چرا اعتبار
مالی لازم برای واردات این کالای
با ارزش آن هم برای مردم ایران
تامین نشده است؟
4- چرا در چنین شرایطی که مردم یک
لحظه هم آرامش ندارند ( چه از
نگرانیهای عواقب بحران هسته ای چه
از فقر/ فساد/ بیکاری و چه از
...) و دولت هم از سوی دیگر با
مشکلات عدیده ای دست و پنجه نرم
میکند باید موضوع هسته ای را
مانند نان شب واجب کرد و بنزین
وسایر مواردی که به طور مستقیم در
زندگی مردم تاثیر می گذارند را
فراموش نمود؟
5- مگر جناب احمدی نژاد در
تبلیغات خود قول نداده بودند پول
نفت و فرآورده های نفتی را بر سر
سفره های مردم می آورند؟ پس چه
شد؟ اکنون که دولت دارد نفت و
فرآورده های آن را از مردم
میگیرد!!!
6-در پایان به دولت و نظام جمهوری
اسلامی از طرف مردم ایران هشدار
میدهم در صورتی که این حرکات و
تصمیمات ناشایسته و ناخردمندانه
دولت و نظام اسلامی که باعث تضعیف
موقعیت مردم و زندگی آن ها و هم
چنین کاهش اعتبار بین المللی
ایران در مقابل سایر ملل می شود
ادامه پیدا کند ما همه آماده شده
ایم تا در یک لحظه این نظام را
دگرگون ساخته و نظامی مردم سالار
و شایسته و دموکراسی خواه بر سر
کار بیاوریم. نظامی که سالهاست
مردم ایران آن را با وجود نظام
اسلامی ندیده اند. آقایان از چه
می ترسید؟ چرا یک همه پرسی برگزار
نمیکنید؟ تا کی این ترفندهای
فرسوده و بی اثر را می خواهید
ادامه بدهید؟ تا کی جوانان مردم
را اعدام و شکنجه می خواهید
بکنید؟ در آخر چه به شما خواهد
رسید؟ آیا چیزی جز نفرین مادران
آه کشیده و مردم رنجور و صبور
ایران با خود خواهید برد؟ به
خداوند توانا قسم من به عنوان یک
نوجوان ایرانی دیگر شما را به
رسمیت نمی شناسم. همین طور تمام
کسانی که من با آنها در ارتباط
هستم و تعدادشان هم کم نیست.
آ.ر 17 ساله - تهران
